Alles wat ik George niet vertel

‘Jeetje, wat een verhaal. En wat ben jij ongelofelijk sterk, moedig en dapper. Ik zou het je niet nadoen.’

‘Jawel hoor,’ zeg ik tegen George. ‘Ieder ander zou precies hetzelfde doen. Je hebt namelijk geen keuze.’

Ik had hem al een paar keer eerder gezien, maar het was nog niet tot een gesprek gekomen. We lopen allebei de Fishermen’s Trail in Portugal. Vandaag streek ik neer op de stoel naast hem op het enige terras dat open was. Toen ik na mijn espresso weer aanstalten maakte om te gaan, sloeg hij zijn laatste slok whiskey achterover, zette zijn glas naast het al lege bierflesje en stelde voor om het laatste stuk samen te lopen.

‘Gezellig!’ zeg ik breed lachend terwijl ik mijn backpack weer vastklik om mijn heupen.

De meesten die een langeafstandswandeling alleen lopen, doen dat niet zonder reden. Waar de één probeert dichter tot zichzelf te komen, zoekt de ander een uitdaging of loopt om iets achter zich te laten.

Zo ook de Hongaarse George. Hij heeft zichzelf deze trip cadeau gedaan voor zijn veertigste verjaardag. Tijdens het lopen vertelt hij dat hij na een scheiding in een depressie is beland. Hij lijkt zichzelf kwijt te zijn en probeert zijn lange, tengere lijf te verbergen in een gebogen houding. Hij kijkt je niet aan als hij praat, zoekt afleiding in het walsen van zijn glas, gevuld met iets alcoholisch, en zijn handen trillen licht wanneer hij een foto van zijn ex laat zien.

Nadat ik naar hem heb geluisterd en af en toe vriendelijk instemmend heb geknikt, vraagt hij naar mij.

Ik twijfel.

‘Waar begin ik?’
‘Wat vertel ik?’

Ik ga voor een vrij luchtige versie, alsof ik de highlights van mijn backpackreis door Zuid-Amerika vertel.

Terwijl we over een rotsig pad langs de ruwe kustlijn richting Sagres lopen, wordt George steeds stiller. Hij gaat nog meer in elkaar gedoken lopen dan hij al deed. Ik zie dat hij zijn kaken spant. Niet wetende wat te zeggen. Net als velen staat hij met zijn bek vol tanden. En mensen die met hun bek vol tanden staan, kunnen vaak onbedoeld onhandige dingen uitkramen als ‘wat ben je dapper’, ‘ik doe het je niet na’ of ‘ik snap het’.

Nee.

Je snapt het niet. Je snapt er geen hol van. Dat hoeft ook niet. Ik hóóp dat je het nooit hoeft te snappen.

Je snapt niet hoe eenzaam het is. Wat voor angstaanjagende gedachten je ’s nachts wakker houden en hoe een zware deken over je heen valt. Je snapt niet hoe je je wilt verstoppen voor de werkelijkheid. Hoe je met man en macht probeert alle vuurballen te ontwijken die op je worden afgevuurd: informatie, vaktermen, behandelschema’s, mogelijke scenario’s.

Je snapt niet wat voor lading die zes kleine lettertjes met zich meebrengen. Hoe ze heel nonchalant, één voor één, langzaam je leven binnenlopen, rustig een plekje uitzoeken, zich daar nestelen en uiteindelijk dat gevreesde woord vormen.

Kanker.

Ik daarentegen snap wel dat George met zijn bek vol tanden staat.

Ik vertel het dan ook vrij emotieloos. Het is een riedeltje dat ik voordraag. Meer feitelijk. Net als de tafel van 7.

Na al meerdere keren de strijd te hebben gevoerd kreeg mijn moeder de diagnose terminale longkanker. Ik was veel bij haar, maar probeerde ook een carrière op te bouwen. Dat ging mis en ik belandde in een burn-out. Terwijl ik probeerde op te krabbelen, verongelukte een goede vriendin in Jordanië. Een maand later overleed mijn moeder en weer een half jaar later werd mijn neef vermoord. Ik zei mijn baan op en ging op reis naar Zuid-Amerika. Daar leefde ik op. Maar mijn gezondheid liet me in de steek en uiteindelijk kreeg ik zelf de diagnose van die zes kleine lettertjes.

Ik verwijt George niets. Ik zou eerlijk gezegd ook niet goed weten wat ik zou zeggen. En aangezien George zijn leven na een scheiding is ontspoord en hij naar de fles grijpt, lijkt het me een slecht idee om echt te vertellen hoe het zit.  Maar, als ik hem eerlijk zou vertellen hoe ik me voel, wat het met me doet, hoe kwaad het me maakt of hoe bang ik ervan word, dan zou ik hem vertellen dat ik mijn middelvinger wil opsteken naar de dikke buurman die bij de eerste zonnestralen neerstrijkt op het bankje voor zijn huis en een fles wit soldaat maakt.

Hij maakt me boos.

Net als de bouwvakkers die rokend over de steigers hangen in hun pauze terwijl ze achteloos een zoete roze koek in hun mond duwen en deze wegspoelen met goedkope cola.

En George.

Hij maakt me misschien wel het kwaadst.

Hoe hij zich verdrinkt in whiskey en verdriet. Hoe hij kiest voor zijn ondergang.

Net als de buurman, de bouwvakkers en George maken ook zij die de lift nemen in plaats van de trap, mij boos. Zij die een vette kroket uit de muur trekken terwijl ze in de andere hand een papieren puntzak vasthouden waarin de frituurvetvlekken langzaam groter worden. Zij die op donderdagmiddag beginnen met drinken en zondagavond het laatste glas rood inschenken.

Het steekt.

Het maakt jaloers.

Waarom zij wel?

Als ik eerlijk zou zijn, zou ik George, met het schaamrood op mijn kaken, vertellen dat ik jaloers ben op mijn leeftijdsgenoten. Zij die de stappen mogen zetten die horen bij dertigers. Carrières opbouwen. Huizen kopen. Trouwen. Kinderen krijgen.

Of juist bewust kiezen voor het tegenovergestelde, maar daar de vrije keuze in hebben.

Zonder vast te zitten aan jarenlang ziekenhuiscontroles. Zonder het energieniveau van een tachtigjarige. Zonder twee keer per dag te moeten rusten.

Ik zou hem vertellen dat ik jaloers ben op mensen die zich zorgen mogen maken om niets. Om deadlines. Om een druk sociaal bestaan.

Ik zou hem vertellen dat ik kwaad ben op mijn lijf. Dat het me in de steek heeft gelaten en ik het niet meer vertrouw. Dat ik weiger het aan te kijken in de spiegel.

Eigenlijk zou ik instemmend willen knikken en zeggen dat het een kuttijd was, maar dat ik nu midden in het leven sta. Dat ik dankbaar ben. Dat ik elke dag vier. Dat ik uitkijk naar de toekomst.

Maar dan zou ik liegen.

Als ik eerlijk zou zijn, zou ik hem vertellen dat de toekomst me bang maakt. Dat ik tijdsdruk voel. Dat het nú moet gebeuren. Dat ik moet leven. Maar dat ik niet weet welke kant ik op moet en daardoor maar blijf staan. Dat ik me stuurloos en verloren voel. Dat ik om hulp wil schreeuwen, maar niet weet met welke woorden en er daardoor niets uit mijn strot komt.

Als ik eerlijk zou zijn, zou ik George vertellen dat die lach die ik hem laat zien, die stoere houding en die positieve draai een masker zijn. Ik zou hem vertellen dat ik me, ondanks de duizend warme armen om me heen, soms zo godvergeten alleen en onbegrepen voel. Dat het feit dat mijn moeder er niet is me boos maakt.

‘Waar ben je verdomme? Ik heb je nodig! Hoezo lig ik mijn chemo uit te zieken op dezelfde bank als waar jij kort geleden stierf aan diezelfde zes kleine lettertjes?!’

Tussen alle verwarrende emoties door komt verlangen. Een verlangen zo groot dat het me de adem beneemt.

Nog nooit heb ik haar zo hard nodig gehad als nu. Nog nooit zo verlangd naar haar heldere stem, die zegt dat ik m’n schouders eronder moet zetten terwijl ze haar hand tot een vuist balt.

Nog nooit was de behoefte zo groot aan haar veilige armen, om het kleine meisje in mij te troosten. Aan haar warmte. Haar onvoorwaardelijke liefde en steun, zonder dat ze daar woorden voor hoefde te gebruiken.

Maar vooral zou ik George vertellen hoe erg ik haar mis. Hoe graag ik mijn hoofd op haar schoot wil laten rusten. Hoe graag ik haar wil zeggen dat ik bang ben en niet goed weet hoe ik verder moet.

En ik zou zó graag willen dat ze dan, terwijl ze de blonde haren die aan mijn inmiddels zoute wangen kleven uit mijn gezicht strijkt, zegt dat het goed komt.

Maar ik schenk George een flauw glimlachje.

‘Ach ja,’ zeg ik schouderophalend. ‘Iedereen krijgt zo zijn portie.’