Was ik maar een hagedis
Als ik mijn ogen sluit dan ben je er nog . Open ik ze, dan snijdt de werkelijkheid. Zonder jou ben ik uit evenwicht. Ik probeer je achter me te laten, maar je blijft opduiken in mijn herinnering.
Zonder jou ben ik uit evenwicht.
Eerst was ik boos. Ik wilde je kwijt. Jij had het kwaad in ons leven gebracht. Zolang ik boos op je was, hoefde ik de pijn niet toe te laten. Pas toen ik je definitief moest laten gaan kwam het besef. Het was niet jouw schuld.
Nu schreeuwt een felrood litteken jouw afwezigheid. De kleur zal wegtrekken, maar of de pijn ook minder wordt? Ons verhaal staat voor altijd in mijn huid. Onder lagen kleding voelt het alsof je er nog bent en toch dringt het steeds meer tot me door. Op mijn kale hoofd groeit mijn haar al terug en stiekem hoop ik op een tweede wonder. Was ik maar een hagedis.
Het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan was afstand van jou nemen. Ik móést je wel loslaten om zelf te kunnen blijven. Maar ik zal je nooit ontkennen. Ik weiger te verstoppen wat ons is overkomen. Jij bent er niet meer, maar ik ben nog steeds een vrouw. Ik ben volledig. De mensen dachten dat ik je zou vervangen, maar dat kan ik niet.
Mag ik om je rouwen, ook al heb ik je zelf laten gaan?
