Vinted

Sinds mijn haar eraf is, fantaseer ik hoe het terug zal komen. Talloze keren heb ik op Pinterest gezocht naar de termen “pixie cut” en “bixie cut”.  Vermoeid lig ik op de bank en scroll ik door de afbeeldingen. Actrices met strakke kaaklijnen dragen het moeiteloos.

Mijn aandacht verschuift naar oude foto’s van haar. Ik heb er honderden op mijn telefoon. Voor haar uitvaart heb ik ze stuk voor stuk gescand: vakanties, het leven thuis, en foto’s van haar en mijn vader van vóór ons. Ik bestudeer haar uiterlijk, bijna obsessief, alsof ik daarmee in de toekomst kan kijken. Toen ze overleed zeiden mensen: ‘Je bent echt een kopie van je moeder.’ We hebben dezelfde ogen, hetzelfde korte kinnetje en hetzelfde dunne haar dat alleen na een grondige föhnbeurt goed zit. Ook hebben we dezelfde houding: we maken onszelf kleiner en verstoppen onze borst. Ik grapte vaak dat ze zich bewoog als een kip, haar hoofd altijd een beetje mee bewegend. Volgens mijn broertje heb ik die trekjes geërfd. Vroeger moest ik er niet aan denken zo op haar te lijken. Maar sinds ik ziek ben heeft het iets troostends. Ik probeer dichter bij haar te komen door haar kledingstukken te kopen op Vinted. Inmiddels heb ik haar rechthoekige Gucci bril gevonden, met schildpadprint en een gouden logo. En haar grijze lievelingsvest, waarin ze vroeger onze pannenkoeken bakte. Bij elk pakketje voelt het alsof ik haar in kleine stukjes terugvindt.