Uitzicht van een lentekind

Het is een stralende lentedag wanneer ik besluit een rondje te gaan wandelen. Even mijn zinnen verzetten en het huis uit.

Alles staat mooi in bloei. Tussen al het groen in de berm vallen de knalgele paardenbloemen des te meer op. De zon schijnt volop en door het lichte windje is het zandpad waar ik wandel bezaaid met witte bloesemblaadjes.

Het klompenpad heet dit pad tegenwoordig. Als ik naar beneden kijk, vind ik dat mijn afgetrapte, beigekleurige Nikes best door kunnen als klompen. Ik stap stevig door tot ik bij een groot hek stil kom te staan. Een mooi hek, dat wel. Maar vroeger was het hier heel anders.

Als klein meisje was ik hier veel te vinden. Niet op klompen, maar met laarzen of schaatsen aan mijn voeten. We noemden het de kikkerpoel, waar je aan de rand kon hurken met een netje en al scheppend een emmertje vulde met kikkervisjes. In de winter was het bevroren en stapte je zonder nadenken het ijs op. Onbezonnen en vrij, er was niemand die zei dat het niet mocht.

Het hek werd er later neergezet. Via een inham van het gewone pad kwam je bij een bankje. Met mijn zwarte labrador liep ik hier vaak en zat ik graag op dat bankje. Het uitzicht was prachtig. Eenden zwommen de rondjes die ik vroeger schaatste, konijnen renden langs de rand zoals ik vroeger deed op mijn laarsjes en inmiddels mocht ik zo lang opblijven dat ik hier ook regelmatig de zonsondergang bekeek. Het hek beperkte dan wel de toegang tot het water; het plaatje was nog altijd prachtig.

Op deze lentedag is alles anders. De inham is niet meer via een pad te bereiken. Nieuwsgierig loop ik toch even naar het bankje. De takken die over het pad groeien duw ik aan de kant en mijn Nikes zet ik voorzichtig op de kale plekjes in het groen. Het gaat niet vanzelf. De doorntakken op de grond blijven soms in mijn broek steken. De houten omheining zoals die er was, zie ik niet meer. Door de klimop heen zie je de constructie nog net, maar door regen en storm is het volledig ingezakt.

Gelukkig staat het bankje er nog. Volgroeid met mos.

Ik voel aan het mos en ga er even op zitten, maar er is geen uitzicht meer. Ik zie alleen maar hoge struiken en nergens is de kikkerpoel nog zichtbaar.

Ik vraag me af hoe een ander het hier ziet. Dat je, als je hier langsloopt, denkt dat het gewoon natuur is. Groen, vol, levend. Misschien zelfs mooier dan vroeger.

Dan besef ik dat ik het eigenlijk helemaal niet over deze plek heb. Mijn lichaam voelt, na tweemaal borstkanker, als die plek. Overwoekerd, veranderd, ontoegankelijk.

Misschien is het uitzicht niet verdwenen, maar alleen verscholen geraakt. En vraagt het tijd en aandacht om weer een uitzicht te vinden en te omarmen.