Uit: Gordijntje dicht gordijntje open

(…)

Elke drie maanden krijgen we een controle.

Gordijntje dicht → broek en slip uit → gordijntje open

Op de stoel (tl verlichting aan)

Billen naar de rand Kuiten in de beugels Benen open

en ontspannen maar

☺️

Dat automatisme waarmee ik het maar toe laat
begint steeds meer aan me te knagen
Vroeger besloot ik, gelukkig
altijd zelf wanneer er iemand bij me over de vloer mocht komen

Het komt me al twee jaar niet meer uit
ik zou het liefst mijn deur even op slot gooien
Wegens privé omstandigheden gesloten
wat zou dat fijn zijn

Maar dat gaat niet
De plek die altijd zo ontzettend van onszelf was
voelt nu als publiek eigendom

(…)

“Hoeveel mensen hebben je daar beneden aangeraakt?”
Vroeg de psycho ons
Hoofd had daar nog niet eerder bij stil gestaan en maakte een schatting
maar het waren er veel meer
Ik was er al die keren zelf bij natuurlijk, althans
soms probeerde ik buiten mezelf te treden
om de pijn of de angst niet te voelen
Ik moest wel
hoe kon ik anders die onterende handelingen toelaten?

Volgens de psycho: een normale fysieke reactie
Al meer dan zestig keer hebben we ergens
als halfnaakt tafelstuk op een buffet gelegen
Wie er allemaal langs zijn geweest
hou ik niet eens meer bij

“Wat zou je willen? Waar heb je behoefte aan?”
Vroeg de psycho toen
Het was de eerste keer dat iemand ons dat vroeg

“Ik weet het niet”, antwoordde Hoofd aarzelend
“Dat ons Lichaam weer van ons is”, zuchtte Hart vanbinnen zacht
“Onze Ogen ons weer herkennen wanneer we in de spiegel kijken.”

Ik wil ooit weer kunnen genieten
dacht ik
weer kunnen vertrouwen
dichtbij laten komen
Ik wil weer voelen dat ik leef