Wuivende wilgen

Een frisse wind strijkt langs haar benen. Met een cappuccino in de hand stapt ze in een paar te grote slippers naar buiten, de tuin in. Over de stapstenen loopt ze naar de vlonder. Met haar vrije hand voelt ze of het hout droog genoeg is en gaat dan op de steiger zitten, tussen de hoge gebogen handvatten van de zwemtrap. Ze kijkt om zich heen. De steigers van de buren zijn leeg en op de kade aan de overkant is ook niemand te bekennen. 

Achter zich hoort ze trippelende hondenpootjes op het hout. Een klein, warm lijfje probeert zich tussen dat van haar en de zwemtrap te wurmen. Ze schuift een beetje op en hij plant zijn lichaam naast het hare. Tevreden met zijn verworven plekje kijkt hij uit over het water en volgt nauwlettend de voorbij zwemmende meerkoeten. Ze voelt zijn kalme ademhaling tegen haar zij.

Aan de overkant vaart een vissersbootje langs de drie grote treurwilgen die ze van kleins af aan vanuit haar slaapkamerraam zag groeien.

De treurwilgen staan daar al zolang ze zich kan herinneren, als zwijgzame toeschouwers van haar jeugd. De wilgen zagen hoe zij en haar zussen urenlang in en op het water speelden met schepnetjes en opblaasbanden. Hun takken aaiden haar rug, wanneer ze op haar surfplank onder hen door probeerde te peddelen. Toen ze als jongvolwassene ineens het water niet meer in mocht, maar met een kaal koppie op de steiger moest blijven, deden ze hun naam eer aan. Speciaal voor haar, zo beeldde ze zich in, lieten ze hun takken extra treurig hangen.

Ze neemt een klein slokje koffie en kriebelt tussen de oren van de hond. Een harde windvlaag trekt aan hen voorbij en de wilgen aan de overkant bewegen zwierig heen en weer. Als ze haar ogen toeknijpt lijkt het net alsof ze haar groeten. Ze steekt haar hand op en zwaait terug.