Pappa

Een waterig zonnetje probeert de mist op te lossen. Pa komt aanlopen en gaat naast me staan. Hij geeft me geen knuffel, maar ik voel zijn warmte. Hij zegt niet veel, maar vraagt dan toch hoe het is. Een beetje ongemakkelijk, een beetje onbeholpen, want hoe moet dat eigenlijk, praten over hoe je je voelt?

Hij hoeft er niet te zijn vandaag, maar wat is het toch fijn dat hij interesse toont en wat heerlijk om even samen te ouwehoeren. Zoals hij er ook is als ik weer eens plat lig. Of als de was zich tot bergen heeft gevormd die niet meer te overzien zijn. Of als de kinderen uit school gehaald moeten worden.

We kijken samen naar de kinderen die zich warm lopen op het veld. We wiebelen wat heen en weer om het zelf ook iets warmer te krijgen. ‘Hoe was het vanmorgen?’ vraag ik. ‘Koud’, antwoord hij kort. ‘En hoe speelde Kay?’ bied ik hem de opening. En dan vertelt hij vol trots en enthousiast over hoe goed zijn jongste kleinzoon heeft gespeeld. Wat zijn sterke punten zijn en hoe hij nog kan verbeteren. Waar ik dat vroeger vaak lastig vond en afkeuring voelde, begrijp ik nu dat hij ons het beste gunt. Hij is vol overtuiging is dat we nog beter kunnen worden. Ik herinner me zijn coachen op het voetbalveld. Toen we hem al buiten de poort hoorden en waar we nu nog grapjes om kunnen maken. Vol fanatisme de spelers naar hun plek aan het schreeuwen.

Ondertussen begint de wedstrijd van zijn oudste kleinzoon. Hij geeft zijn bekende commentaar, zijn analyse komt altijd neer op een vergelijking met voetbal. Hij bromt wat over andere kinderen. Moppert wat over de scheids. En klapt hard in zijn handen als Rens een bal onderschept. Hij vraagt hoe het op mijn werk was. Dat is mijn opening. Ik vertel hem hoe het echt met me gaat en hoe ik me voel. Hij is stil, luistert, schat de situatie in met een frons in zijn voorhoofd. Hij kijkt naar beneden, schuifelt wat viezigheid heen en weer met zijn schoen en houdt zijn handen in zijn zakken. Als hij weer opkijkt zie ik zijn ogen glanzen, hij snuift wat en ik voel zijn bezorgdheid over me heen vallen. Met een heel andere toon dan zijn aanmoedigingen naar het veld brengt hij rustig en beheerst zijn advies aan mij over. Irritatie klinkt door als het gaat over collega’s die dingen doen die zijn goedkeuring niet kunnen wegdragen. Net zulke irritatie als wanneer hij nog even klaagt over een weer niet gevangen bal in het veld.

Mijn pappa die er altijd is, die het moeilijk vindt om pijn, zorgen of verdriet bij zijn kinderen en kleinkinderen te zien. Die ons altijd beter wil maken. En die me veel warmte geeft, gewoon door daar weer elke keer te zijn, naast me aan de rand van het veld.