De verlepte roos

Hoewel hij probeerde goed voor me te zijn, heeft hij me uitgemergeld. Hij baande zich een weg door mijn aderen, stroomde door mijn lichaam zonder ergens halt te houden. Niet alleen mijn organen heeft hij aangetast, ook mijn vet heeft hij opgeslurpt. Daar zou ik hem dankbaar voor kunnen zijn, maar het was net iets te veel van het goede.

Terwijl ik langs de witte ziekenhuismuren wandel, voelen mijn armen en benen als pudding. Ik hijg als een paard na een lange rit. De muren komen op me af terwijl ik naarstig op zoek ben naar een lift, naar rust voor mijn uitgeputte lijf.

Ook mijn hersenpan heeft hij flink door elkaar gerammeld. Ik dwaal door een eindeloze mist zonder uitgang. Hij heeft me achtergelaten als een verlepte roos; de kleur is weg, de blaadjes hangen slap.

Toch was hij niet alleen maar slecht. Hij is ook goed geweest. Heel erg goed zelfs. Zes maanden lang heeft hij zich in mijn lichaam genesteld. En hij heeft zijn doel bereikt.

Geen kankercel meer te zien op de scan.
En ik ben er nog.
Tenminste — voor een deel.

Uitgemergeld maar vastberaden stap ik samen met Sander de spreekkamer binnen. De geur van ontsmettingsalcohol slaat meteen op mijn keel. Mijn maag trekt samen. Ik slik een golf van misselijkheid weg. Maria zit al achter haar bureau, onberispelijk als altijd. Vandaag draagt ze een kleurrijke, bloemige jurk die fel afsteekt tegen de witte ruimte en haar uniformjasje. Hoge hakken. Perfect gestyled.

Ze glimlacht wanneer ze ons ziet. Het is bijna oneerlijk hoe levendig zij oogt tegenover mij. “Wat een prachtig nieuws,” zegt ze. Haar ogen lichten op terwijl ze haar handen in elkaar vouwt op het bureau. “Zoals je weet zag de scan er heel goed uit. Ik ben zo blij voor jullie.”

Ze leunt iets naar voren. Haar stem verandert subtiel van toon, minder uitgelaten. “We moeten wel bespreken hoe we verdergaan.” Sander pakt onder de tafel mijn hand vast. Mijn kaak spant zich aan. Zie je wel. Ze gaat me gewoon nóg meer behandelingen aansmeren. Ik dacht het niet. Het is mijn lijf. Ik wil weer bloeien in plaats van nog verder kapot te gaan. Ik wil rust.

Ik haal diep adem en begin snel te praten voordat ze verder kan. Mijn toon wordt steeds feller. “Ik ga niet voor een paar procent extra mijn lichaam nog kapotter maken.”

Maria gaat iets verzitten en neemt even de tijd voordat ze antwoordt. Wanneer ze spreekt, is haar stem zachter, maar haar woorden blijven standvastig. “Ook bij een goede scan kunnen er nog kankercellen in je bloedbaan zitten. Of ergens slapende cellen.”

Mijn adem stokt en mijn mond valt open. Ik kijk haar aan, vertwijfeld. Zou dit echt zo zijn? Ik wil het niet geloven.

“Wil je de percentages weten?” vraagt ze voorzichtig.

“Ja,” fluister ik.

Ze houdt mijn blik vast. “Weet je zeker dat je dit wilt weten?”

Ik slik. “Ja,” zeg ik opnieuw.