Nog één keertje

17 februari 2025, de dag voor mijn operatie en dus de laatste dag met mijn eigen borsten. Die dag stond er natuurlijk weer een bezoekje gepland in het AVL. Ik kreeg voor de zoveelste keer een infuus geprikt, maar dit keer met lichtgevende vloeistof om op de scan mijn poortwachtersklier te markeren. Bij deze klier zou de tumor als eerste uitzaaien, vandaar dat ze deze tijdens de operatie ook wilden onderzoeken. Ook al had ik geen uitzaaiingen op de eerdere scans en zeiden de artsen dat de kans klein was dat er nog iets gevonden zou worden, was ik toch blij dat die klier er uit ging. Ik zou er daarna toch niks van merken, dus weg dat ding. Met zwarte stift werd ik gemarkeerd met een kruisje onder mijn oksel en mocht ik weer naar huis.

Toevallig zou die dag mijn First Dates aflevering op TV komen. Ergens vond ik dit ook wel heel mooi en leuk om zo de avond voor de operatie door te brengen, want natuurlijk had ik mijn vriendinnen uitgenodigd om te komen kijken – plus het zou een fijne afleiding zijn. Verrassend genoeg zou mijn scharrel ook langskomen. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat ik hem nog zou zien voor mijn operatie. De communicatie verliep de laatste weken wat moeizaam en doordat ik een paar weken in Zwitserland op kankervakantie was, was er ook niet superveel contact. Maar precies die dag belde hij me toen ik in het ziekenhuis aan het wachten was voor mijn scan. Ik nodigde hem uit voor de avond en hij vond het wel een grappig idee om bij zon meidenavondje te zitten en First Dates te kijken. Wat achteraf eigenlijk toch een beetje gek is, dat je met je Situationship gaat kijken hoe je op TV met iemand anders date. Maar het werd een gezellige avond, met de nodige awkward momenten toen ik mezelf op TV zag en aan mijn date vertelde dat ik geen tweede keer wou. Buiten het feit dat het vreemd is om jezelf op TV te zien, was het ook raar om de toen nog gezonde versie van mezelf te zien. De opnames waren 2 maanden voor mijn diagnose. Misschien was de tumor toen al aan het groeien. Ik keek naar mezelf en voelde zo veel zorgeloosheid en onbevangenheid. Het voelde bijna alsof ik dat niet eens was. Een meid van net 28 met een goeie bos krullen, die volop in het leven stond, gezond leek te zijn en net Amsterdam aan het ontdekken was. Haar grootste problemen waren destijds het combineren van daten en nieuwe vrienden maken – wat een leven. En nu zit ik hier, hopend dat het chemovergif van de laatste maanden mijn leven heeft kunnen redden.

Mn scharrel zat er wat ongemakkelijk bij, hij was stiller dan ik van hem gewend was en ging net iets te vaak in een andere houding zitten. Maar ik was blij dat hij er was – ik had hem natuurlijk niet alleen voor een avondje op de bank uitgenodigd. Het was een superfijne afleiding voor wat komen zou over enkele uren in het ziekenhuis. Na de aflevering gingen de meiden langzaam weg, één voor één trokken ze elkaar de deur uit. Ik kreeg wat stoute knipogen toegeworpen. Mijn scharrel en ik bleven op de bank zitten en hij vroeg aan mij of ik het ok vond dat hij nog even bleef. En of ik dat goed vond, nog nooit van mijn leven hunkerde ik zo erg naar seks. Nu wist ik 100% zeker dat deze keer seks echt de laatste keer zou zijn met mijn eigen borsten. Ik trok hem mee naar de slaapkamer en legde zijn handen op mijn borstkas. Ik wilde dat hij nog één keer alles met ze deed. Lik ze, knijp ze, zoen ze, bijt ze, zuig ze – geef ze alsjeblieft nog één laatste keer. Ik sloot vaak mijn ogen en probeerde het gevoel van zijn handen op mijn borsten in mijn hoofd in te prenten. Ik wilde ultiem genieten van het moment, tegelijkertijd probeerde ik erop te letten dat hij mijn kruisje onder mijn oksel niet vervaagde. Uiteindelijk kwamen we allebei tegelijk klaar en gingen daarna naast elkaar liggen.

Dat was het dan, nooit meer seks op deze manier, het is klaar, zo voelde het. Ik besloot aan hem mijn afscheidsbrief, die ik had geschreven voor mijn borsten, voor te lezen. Ook al hadden wij samen geen hele diepe connectie, hij was er wel op een bepaalde manier voor me tijdens het hele traject. Ook merkte ik, dat de tekst aan zo veel mogelijk mensen voorlezen mij hielp in het verwerken. Hij vond het mooi, ik legde zijn hand weer op mijn borst. Hopelijk zit daar nu echt niks meer, kon ik alleen maar denken. “Oh ja, ik moet wel heel vroeg op.” zei ik. Hij draaide met zijn ogen, dat wist hij nog niet. Ik was bang, dat als ik hem dat eerder had verteld, hij er vandoor was gegaan. Hij wilde nu wel blijven slapen, als dat voor mij ook ok was.

De volgende dag ging de wekker om 7.00 uur, ik stapte uit bed en liep naar de badkamer. Daar transformeerde ik weer terug naar kankerpatiënt. Ik deed mijn pruik af en staarde naar de klitten die gevormd waren door de seks en door het slapen. Ik had de hele avond ervoor mijn pruik op, had me opgemaakt en een leuke outfit aangedaan. Ik hield altijd mijn pruik op bij hem, ook tijdens het slapen. Hij had mij nog nooit anders gezien. Ik kon het ook niet verdragen dat hij me anders zou gaan zien, maar nu moest ik wel. Ik mocht geen make up, geen pruik, geen parfum helemaal niks opdoen voor de operatie. Ik waste mijn gezicht en deed mijn muts over mijn kale hoofd. Misschien had hij toch niet moeten blijven slapen.

Mijn moeder appt dat ze onderweg is – kut, ik moet opschieten. Met snelle stappen loop ik de slaapkamer in en maak hem wakker. Na een paar keer zuchten stond hij op. Nu wist ik mezelf geen houding meer te geven. Alles in mij was nerveus voor de operatie, de angst voor de eerste keer een narcose krijgen, de angst voor het herstel en de angst om de kanker die misschien toch nog ergens in mijn lijf zit. En oh ja, mijn borsten zou ik over een paar uur ook kwijt zijn. Tegelijkertijd was ik heel erg in het moment bezig en liep ik een beetje verdwaasd en ijsberend door de gang heen en weer. Ik vond het allemaal zo ongelofelijk klote, ik wilde de illusie van een soort van gezonde Kirsten ophouden voor hem, maar die façade brokkelt nu af. Ik durfde hem niet eens direct in zijn ogen te kijken, omdat ik het zo vreselijk vond dat hij mijn wimperloze ogen zou zien en daardoor ineens de kankerpatiënt in mij zag – en dat wilde ik nooit zijn bij hem. Hij was tijdens het traject DE afleiding voor mij en omdat we geen relatie hadden, kon ik mijn meest kwetsbare kant verborgen houden onder pruik en make-up.

Hij reageerde niet echt op mijn uiterlijk dat hij nu voor het eerst kon zien. Met half open ogen strompelde hij aan me voorbij richting de badkamer. “Hoe voel je je?” vraagt hij om de stilte te doorbreken. Ik krijg geen woord uit mijn keel en knik alleen maar wat ongemakkelijk. Hij ging douchen en kleedde zich aan – alsof er niks aan de hand was. Misschien merkte hij ook dat ik het zwaar ongemakkelijk en eng vond. Dit stelde me wel ietsje meer gerust, maar nog steeds bleef ik angstvallig stil en spraken we verder ook nauwelijks met elkaar. Wat zeg je dan ook tegen iemand waarmee je net je laatste keer seks hebt gehad met je eigen borsten, maar je niet in een innige relatie mee bent?

Mijn moeder was inmiddels bijna bij mijn huis. We liepen samen de deur uit en hij gaf me een zoen toen we buiten stonden. “Succes,” zei hij “komt goed!” Hij draaide om en ging opzoek naar een huurscooter. 2 minuten later kwam mijn moeder aangereden.