Stad aan de zee (in het licht en al het donker)

Ik kan je vertellen over de weg ernaartoe, dat je het prima lopend bereiken kunt en waar je onderweg het lekkerste eten haalt. Ik kan je zeggen dat het er zelfs op een zaterdagmiddag nooit te druk is. Maar het allerbeste is om er midden in te duiken. 

Ik drijf. Mijn armen en benen strekken zich uit. Op deze plek tussen de zachte golven in het baaitje ben ik voor even op de juiste afstand van alles. Ik concentreer me op mijn bewegingen tot ik helemaal vanzelf aan het warme oppervlak blijf liggen.

Vanaf hier zie ik alles en hoor ik weinig. Het geruis van de golven vermengt zich met een weggewaaide Italiaanse kreet, een Oost-Europees zinnetje en een jonge Britse vrouwenstem. Ik zie de rotswand waar tieners om beurten poseren en weer anderen zich met salto’s van afwerpen. Daarboven liggen families op gehuurde zonnebedden, gekleed in licht linnen. Verderop de lage bomen waar mannen in opklapbare stoelen in de schaduw zitten. En daar, naast het wandelpad, de heuvel in het zand waar vriendinnen met nat haar op hun badlakens liggen. Ik zie een jongen in een rode zwembroek een grof stuk steen beklimmen. Hij kromt zijn tenen. Een dame met een groot zwart badpak loopt met gebogen knieën het water uit.

Ik zie bedekte billen en borsten. Onbedekte buiken. Ik zie mijn eigen behaarde armen in het heldere water en het zonlicht dat in ruiten danst op het zand dat onder mij ligt. Op het oppervlak fonkelen honderd zilveren munten. Vanaf hier zie ik ook het vrachtschip in de haven, met zijn laadkraan. Hoekig, donker. Mijn bleke voeten schuiven ervoor langs. Ik zie de reusachtige betonblokken, gestapeld langs de kade. De toren van de kathedraal die boven de witte huizen uitsteekt. En terwijl een koele stroming langs mijn schouders glijdt, verschijnen de drie skeletten die je aan de schaduwzijde van het plein door een betralied venster kunt bekijken. Ze zijn gehuld in rode gewaden. Ik herinner me de geur van de vochtige lucht die er hangt en bedenk de jongens die nieuwsgierig voor de spijlen staan en de zangerige woorden die zij wisselen.

In het water ontstaat ruimte in mijn hoofd die zich vult met indrukken die ik hier opdeed. Het beschilderde plafond in het koele appartement, de lamellenluiken, het hemelbed van donker hout. Ik hoor het krassende metaal van een trein die langsrijdt in de nacht. Surrealistische beelden van Man Ray schieten door mij heen. De duistere vertrekken van het middeleeuwse fort waar ik zijn werken zag.

Met mijn handen trek ik een cirkel in het water, terwijl ik met mijn voeten op de bodem land. Straks laat ik me drogen door de zon en zal ik verder lezen in mijn boek, over een man die een onvoorstelbare beslissing neemt waardoor zijn leven kantelt.