Leven tussen hoop en vrees

Ik leef – volgens mijn psycholoog –  tussen hoop en vrees. Het ene kan – blijkbaar – niet zonder het andere bestaan. 

Hoop kende ik al voordat ik ziek werd. Ze was er elke dag. Hopen op het winnen van een offerte, op mooi weer tijdens een hardlooprondje, of dat mijn vriend eens kookt zonder dat ik het hoef te vragen. Die hoop is verdwenen, alsof ze bij een ander leven hoort. Mijn hoop is groter geworden, zwaarder en wanhopiger.

Ik hoop dat ik, wonder boven wonder, toch nog moeder kan worden.

Ik hoop dat de behandeling werkt en ik tijd koop. Genoeg tijd voor iets nieuws, een medicijn, een wonder.

Ik hoop op een nacht slaap. Zonder nachtzweten, zonder pijn, zonder gepieker. Dat ik wakker word en ontdek dat dit alles een nachtmerrie was. Dat mijn rugklachten toch gewoon een hernia blijken te zijn.

Helaas.

Vrees kende ik amper. Zij hoorde niet bij me. Behalve in Londen, bovenaan de hoge roltrappen in de metro. Dan kreeg ik klamme handen, oppervlakkige ademhaling en een versnelde hartslag. Nu is ze er altijd. Overdag zit vrees ergens op de achtergrond, maar ’s nachts ligt ze naast me in bed. Dan schreeuwt ze alles wat ik overdag probeer weg te duwen in mijn oor.

Dat ik nu eindelijk eens met mijn ouders moet praten over mijn dood. Dat ik bang ben. Doodsbang. Bang om mijn partner achter te laten. Bang voor elke scan en elke uitslag. Bang voor meer pijn en voor nieuwe bijwerkingen. En waar ik nog het meest bang voor ben is om afhankelijk te worden en mezelf kwijt te raken.